Przeciętny nastolatek? O znaczeniu różnic indywidualnych.

Wiemy już dzisiaj dość dobrze, że większość niezrozumiałych dla dorosłych zachowań nastolatków ma swoje źródła w dynamice rozwoju ich mózgów. Zwłaszcza kora przedczołowa jest w tym okresie w stanie silnej przebudowy. Powoduje to cały szereg charakterystycznych objawów od wysokiej podatności na stres, ograniczenia zdolności planowania aż po problemy z robieniem min i czytaniem nastrojów u innych ludzi. W pewnym stopniu można stworzyć neurobiologicznie uzasadniony obraz nastolatka. Daje to możliwość spojrzenia na niego z większym zrozumieniem i ogranicza nieco poczucie winy charakterystyczne dla jego dorosłych opiekunów.

Takie spojrzenie jest oczywiście cenne, ale nie wolno nam zapominać, że każdy z nas jest całkowicie unikalnym bytem o unikalnej historii. Badania wykazują, że wiele z typowych dla nastolatków zachowań występuje u nich z bardzo różnym nasileniem zależnie od ich doświadczeń, kondycji zdrowotnej czy tez jakości otoczenia w jakim dorastają. W artykule z 2018 Lucy FoulkesSarah-Jayne Blakemore wskazują, że ignorowanie tego faktu możne prowadzić do wielu nieporozumień i niebezpiecznych nadinterpretacji. Doświadczenie odrzucenia społecznego wpływa na następstwa takiego odrzucenia w przyszłości i na konsekwencje jakie będzie miało. Złożoność i wymagania środowiska mogą znacznie modyfikować zachowania nastolatków i, chociaż pozostaną one nastolatkami, nie warto rezygnować wobec nich z wysiłków wychowawczych. Nauki przyrodnicze, w tym neurobiologia służą jedynie do wyjaśniania zjawisk, usprawiedliwianie za ich pomocą konkretnych wyborów, działań czy zaniechań, to już zupełnie inna historia…

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny